‘आलोचक’-मा ध्वंसात्मक चेतनाः जडता र त्रासदीको पराकाष्ठा

नोट-13 सेप्टेम्बरको दिन पहाडका धेरै नेताहरूको नाममा व्यङ्ग्य गर्दै मैले धेरैवटा फेसबुक स्टाटस लेखेको थिएँ। त्यस मध्ये क्रामाकपा नेता आरबी राईमाथि लेखेको स्टाटस मात्र छानेर रुपेश शर्माले 18 सेप्टेम्बरको दिन स्थानीय दैनिक हिमालय दर्पणमा-‘कविका इतिहास विरोधी चेतनाः खोक्रो विद्रोह’ (भाग एक र भाग दुइ ( यो निलोमा क्लिक गरेर रुपेशको आलोचना पढ्न सक्नुहुन्छ)) नामक आलोचना छापेका थिए। शर्माको आलोचनाको जवाब लेखेर मैले हिमालय दर्पणमा पठाएँ, तर यसका सम्पादकले मेरो जवाब छापेनन्। मलाई लाग्छ, पीडितलाई कुरा राख्न पाउने अधिकार छ। मेरो विरुद्धमा लेखेको रचना चाँही छाप्ने र त्यसको जवाब चाँही नछाप्ने हिमालय…

सक्दो सेयर गर्नुहोस्-
Read More

मनोविज्ञान टेक्दै टेक्दै खड्कराजका कथा

शैलीका छेत्री, दार्जीलिङ ‘कथा’ पात्रको मनोभावलाई व्यक्त गर्ने क्षेत्र हो। यसैकारण सबैभन्दा उत्कृष्ट कहानी त्यसलाई मानिन्छ, जसको आधारभुइँ मनोविज्ञान हुन्छ। प्रेमचन्द भन्छन्, ‘कहानी एक ऐसी रचना है। जिसमें जीवन के किसी एक अंग या किसी एक मनोभाव को प्रदर्शित करना ही लेखक का उद्देश्य रहता है। उसके चरित्र, उसकी चरित्र, उसकी शैली, उसका कथा-विन्यास सब उसी एक भाव की पुष्टि करते है। वह एक ऐसा गमला है जिसमें एक ही पौधे का माधुर्य अपने समुन्नत रूप में दृष्टिगोचर होता है।’ कथाकार खड्कराज गिरीको ‘कालो सर्प र नयाँ प्रजन्म’-को आधारभुइँ पनि…

सक्दो सेयर गर्नुहोस्-
Read More

सेप्टेम्बर ११-को विम्ब

अरुन्धति रोय मेरा लेखहरू, आख्यान हुन् वा अन्य, शक्ति र शक्तिहीनता बीचको सम्बन्ध र उनीहरूबीच निरन्तर चक्रीय रूपमा चलिरहने सङ्घर्षबारे नै अक्सर आधारित हुन्छन्। एक गजब लेखकका रूपमा चिनिने जोन बर्गरले एकपटक लेखेका थिए, ‘अब कहिल्यै पनि कुनै कथा भनिने छैन, मानौँ त्यही मात्र एउटा कथा हो।’ एक मात्र वर्णन हुनै सक्तैन। हेर्ने विभिन्न दृष्टिकोण हुन्छन्। त्यसैले जब म एउटा कथा सुनाउँछु, एउटा जडसूत्रवादी विचारलाई अर्को त्यस्तैसँग भिडाउने कष्ट उठाउँदिनँ तर आफ्नो विचारधारालाई अरूसँग बाँड्ने कथावाचक बन्छु। हेर्दा त्यस्तो नलाग्ने भए पनि, मेरा लेखाइ राष्ट्रहरू र इतिहासहरूबारे हुँदैनन्, बरू शक्तिबारे…

सक्दो सेयर गर्नुहोस्-
Read More